Büyük Kayıplarım


Evet uzun zaman oldu en son yazdığım postun üstünden! O uzun zaman, benim için en zor zamandı! Hayatımın sonuna kadar hatırlamak istemediğim bir zamandı! Tam da buradan sevincimi sizinle paylaşacaktım! Belki çoğunuz Kafayı yediğimi düşünecektiniz! Evet hamileydim! İkizdi! Çok mutluydum! Çok yorgundum!

Ve bebeklerim 9 haftalıkken feci bir şekilde kaybettim onları!
Onlar bedenimden giderken, benden bir çok şeyi de alıp gittiler! Ruhumun bir kısmı, kalbimi, sevincimi… Birçok şeyi! Ne ben eski benim bundan sonra, ne de David eski David! Ne ben üç çocuk annesiyim artık, ne de bebeklerimi kollayabilirim!
Belki ÇOĞU kişi için saçmalıyorumdur, çünkü onlar hala embriyoydu! Kalpleri atmaya Başladıktan sonra onlar benim bebeğimdi! İster yüzlerini görüp o en güzel kokularını koklayamamak, isterse gecenin köründe bilmem kaçıncı kez emzirmek için uykumdan uyanamamak olmak onların benim bebeklerim olduğu gerçeğini değiştirmez!

Tüm bu fırtınanın ortasında hissettiklerimi kimseyle paylaşamamak, hıçkıra hıçkıra ağlayamamak ta beni bir o kadar üzdü! David’den bahsetmiyorum! Bir dosttan bahsediyorum!

Geceleri hıçkırarak ağlamanın yerini gündüzleri çocuklara birşey belli etmeden normal hayata devam etmek alıyordu.

Hem ben, hem David hayatta olan çocuklarımızla daha fazla zaman geçirmeye başladık… Ve biraz daha fazla dinlenerek yenilenmeye çalıştık! Ama hep birşeyler eksikti ve olacakta! Şimdi ölmüş olan iki çocuğumuza isim koyduk! Noah ve Hope!
Bu bizde birçok şeyi değiştirdi!
Bu durumu kabullenmeye başladık ve bu iki bebeğimizi ailenin dışında bırakmak yerine daha da sahiplendik! Evet bizim 5 çocuğumuz var! Malesef ikisi bizimle birlikte olmasa da her zaman ailemizin bir parçaları!
Böyle bir olay bizi değiştirdi! Bakış açılarımız değişti, diğer 3 çoçuğumuzun sağlıkları için milyonlarca kez şükretmeye başladık!
Sizinde kabullenmekte zorlandığınız durumlar oldu mu? Kabullenmek daha az acı veriyor! Ben bunu anladım!
Kanguru Anne geri döndü, daha hırslı, daha azimli, daha başka olarak!!!

Büyük Kayıplarım” üzerine 4 yorum

  1. Ogrenen Anne dedi ki:

    Kaybınıza çok üzüldüm, umarım.. diye başladım ama gerisi gelmedi gerçekten de. Tabii ki sizin kadar anlayabilmem mümkün değil ama içten üzüldüğümü, sizin için huzur dilediğimi bilmenizi isterim.. (cismen olmasa da, ruhen bir dost..)

    • Degismeyen Sevgi dedi ki:

      Öğrenen anne, çok teşekkürler! Bu yorumun benim için çok çok Anlamlı! Bana çok şey ifade ediyor! ( belki birgün cismen de dost oluruz! Kim bilir

  2. annegozuyle dedi ki:

    Tüm yaşadıklarım aklıma geldi ve yazmak istediklerimi yazamadım. Ama yine de en azından bunu yazıp, sizi anlıyorum ve sabır diliyorum demek istedim. Zaman gerçekten de bazılarına ilaç…

    • Degismeyen Sevgi dedi ki:

      Çok teşekkürler! Malesef çok acı bir deneyim. Evet zaman yaranın üzerini kapatıyor, ama bazen daha da fazla kanıyor o yara kabuğunu sökünce. Ben genelde sadece çocuklara odaklanıyorum şimdi. ANCA böyle unutmaya çalışıyorum. Size de çok geçmiş olsun.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s