Öyle bir Eğitmeliyiz ki!!!

  

  
Bu hafta o kadar yoğun ve kötü bir haftaydı ki tüm ülke için, hepimiz hala etkisindeyiz. Ben bu hafta o kadar üzgün ve o kadar sinirliydim ki, normal günlük işlerimi bile zar zor yerine getirdim! Tabi ki bu halimden evdeki geri kalan herkes etkilendi! Hiç bir aktivite yapmadım çocuklarla. Tabi ki evde sıkılan çocuklar daha fazla Dağıtmaya başladılar her yeri! Daha fazla kavga etmeye başladılar! Abbey uyku saatini değiştirmeye başladı! Benim sesim daha fazla yükselmeye başladı! Ağzımdan birçok  kez “yapma” kelimesi çıktı. Yemek yapmada çok zorlandım mesela. Anlayacağınız evdeki herşey ve herkes altdüz oldu! Bu da benim yüzümdendi! Tüm sinirimi, kızgınlığımı hakkım olmayarak herkese yansıttım! Onlar da yaptıklarıma ayna tuttular. Bazen çok fazla duygusalız. Özellikle işin içine çocuklar girerse! Bu sefer bu duygusallığıma neden, 32 gencecik can oldu!!! Hepsinin hikayesini okumadım, okumaya da ne yüreğim, ne gözyaşlarım izin verir! 

Kafama dank eden şey şu; yası bırakıp çocuklarımı daha fazla eğitmeliyim! Eğitmeliyim ki bu 32 genç insanın yapmak için yola Çıktığı şeyleri tamamlayabilsinler! Çocuklarımı daha fazla eğitmeliyim ki, hiç kimseyi dilinden, dininden, renginden, ırkından dolayı ötekileştirmeden sevebilsinler! Faşizmin her türlüsünden iğrensinler! Öyle bir eğitmeliyim ki onları Dünya’ya ayak uydurmak için kimliklerinden vazgeçmesinler! Öyleki DÜNYA onlara ayak uydurmak için değişsin! Öyle eğitmeliyim ki, arkadaşlarının ayakkabısının markasından çok kişiliğiyle ilgilensinler arkadaşlarının!

Öyle eğitmeliyim ki çocuklarımı, herkese SAYGI duymayı öğrensinler! Öyle eğitmeliyim ki onları, ilk başta kendilerine SAYGI duymayı öğrensinler! 

Hepimizin büyük bir yükü var arkadaşlar!!! En önemli değişiklik evde başlar! Yeni neslin barış içinde yaşamasını istiyorsak hepimize büyük bir iş düşüyor. Çocuklarımızı eğitmek! 

Ben Yarından itibaren başlıyorum!!!

Var mısınız?!?

Öyle bir Eğitmeliyiz ki!!!” üzerine bir yorum

  1. annegozuyle dedi ki:

    Varım ben. Bütün bu olanlardan sonra ben de benzer bir ruh haline takıldım kaldım. İçimden hiçbir şey yapmak gelmedi bir süre. Zorunluluk olarak baktım günlük işlerime, ilişkilerime. Çocuklar çok etkilendiler. Sinirli, mutsuz, huysuz olmaya başladılar. Birbirlerine yansıtmaya başladıklarında farkına vardım olayın. Böyle olmaz değil mi?

    Bu dünyada bir yerimiz olduğunu, daha iyi bir yaşam için her birimizin bir katkısı olduğunu ama bunu abartmamak gerektiğini farkettim. Yani kendimizi ne küçümsemeli, ne de fazla ciddiye almalıyız.

    Yapabileceklerimi düşündüm. Pek çok şey var. En önemli katkıyı çocuklarımı daha iyi yetiştirerek yapabileceğimi farkettim. Kendi hayatımı daha yaşanılır ve mutlu kılarak. Yavaşladım, sakinleştim. Yaşanan tüm acılardan kopmadan, elimden geleni yapmaya odaklandım.

    En büyük arzum çocukalrımın dünyanın ne kadar renkli ve keşfedilmeye, yaşanmaya değer olduğunu bilmeleri. Bunu keşke dünyayı gezerek yapabilseler. Şu anda pek mümkün değil. Ama okuyabiliriz, seyredebiliriz, konuşabiliriz ve en önemlisi hayal edebiliriz.

    Sizi sevgiyle takip ediyorum. Çocuklara sevgiler 🙂

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s