Zorla Güzellik Olmaz

DSC_0584

Odelia, dans etmeyi çok seviyor. Müzik aletlerinden de kemana bayılıyor. Sporda da futbol ve atletizme bayılıyor.

Bulunduğumuz şehirde malesef dansla ilgili hiç bir kurs yok. O yüzden başka bir bahara kaldı bale isteği.  Geçen kış, küçük bir maceramız olmuştu buradaki müzik kursuyla. Biz ev eğitimi yaptığımız için haftaiçi hafta sonu farketmiyor. Odelia keman istediğini söyledi bizde iki kurstan birini seçtik. Tam herşeye karar verdik ki, öğretmen keman için çok erken olduğunu anca piyano dersine başlayabileceğini söyledi. Biz de uzman diye, Odelia’nın isteği yerine  öğretmenin isteğini seçtik. İyi halt ettik!

İlk kurs günü Odelia çok gergindi. Sıcak çikolata ısmarladık, biraz muhabbet ettik. Öğretmenin beklentileri, ilk defa piyano dersi alan bir çocuktan bekleyemeyeceği kadar yüksekti. Mesela sağ parmaklarını çok güzel kullandı. Ben şaşırdım. Öğretmen biraz daha abartarak sol parmaklarını da tuşlar üzerinde kullanmasını istedi. Ben buna daha da şaşırdım. Çünkü sol parmaklar için çok erken olduğunun farkındaydım. Odelia onları da biraz zorlandıktan sonra kullanmaya başladı. Aynı gün içinde, yani ilk dersinde. öğretmen biraz daha abartarak her ikisini de aynı anda kullanmasını istedi. Odelia bunu duyunca, öğretmene bunun şimdi zor olduğunu daha sonra ki derste yapabileceğini söyledi. Ama öğretmen bana mısın, diyerekten daha da zorlamaya başladı. Ben buraya kadar hiç bir müdahale etmedim. Odelia’nın kendisini ifade edebilmesini bekledim. Onun için zor olan şeyleri, kolay olan şeyleri en iyi kendisi biliyordu çünkü.

Öğretmen, biraz sinirli çıktı. Odelia zorlanınca söylediği halde, dinlemeyip yapması için zorlamaya başladı. Sesi yükselmeye başlayınca ben araya girdim. İlk dersi olduğunu hatırlatıp, isteklerinin biraz fazla olduğunu söyledim. Öğretmen toparlandı bir 5 dakikalığına. Ondan sonra yine abartmaya başlayınca, dersi erken bitirmeyi teklif ettim. Adam sevinerek onayladı.

Ondan sonra Odelia bir daha, gitmek istemedi ve gitmedi. Çocuk bir kere dersten soğudu. Ben de çok ısrar etmedim.

Ben bu olaydan ders almadım ne yazık ki!

Geçenlerde il gençlik bakanlığı merkezine gidip, her hangi bir kurs olup olmadığını öğrenmek için. Odelia yüzmek, futbol veya atletizim içinden birşeye gitmek istediğini söyledi. Malesef, yüzme kursuna 7 yaşından küçük çocukları kabul etmediklerini söylediler. Futbol kursu bırakın bünyelerinde, şehirde bulunmadığından bahsettiler. Atletizmin burada olmadığını söylediler. Elde bir tek halter ve basketbol kaldı. Halterin çocuklar için uygun olmadığını düşündüğümden dolayı hemen eledim. Kaldı basketbol!!! Geçen hafta o maceraya da daldık balıklamasına. İlk iki gün zorlanmasına rağmen çok iyi alışmaya başladı Odelia. Ama 4-5 senelik oyuncularla 2 günlük oyunculara aynı dersi vermeye devam ettiklerinde bir hayli zorlandı. Haklı da kendisine göre. 2 günlük oyuncuyla, 5 yıllık oyuncunun alacağı ders aynı olmamalı. Haksızlık! Herkese haksızlık. Basketbol maceramızda böylelikle sona erdi.

Elde ne mi kaldı? Bir çok ders bana!

*Çocukların isteğine daha da saygı duymalıyız.

*Sırf kendimiz ya da başkaları diye çocuğa istemedikleri şeyleri dayatmamalıyız. Çocuk istemediği bir şeyde ne mutlu olabilir ne de başarılı.

*Her kursa güvenmeyip, daha da araştırmalıyız.

*Her ne olursa olsun, çocuk bir şeyi istiyor ve kurstaki öğretmen başka bir şeyi diretiyorsa, arkanıza bakmadan kaçın!

*En önemlisi, çocuğunuza inanmanız ve saygı duymanız. Böylece çocukta hem bir birey olduğunu daha hızlı anlayacak hem de kendine olan güveni artacaktır.

Başlıkta da dediğim gibi zorla güzellik olmuyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s